Update vanuit Jamaica

Bij deze dan eindelijk eens een kleine vakantie update vanaf het mooie Jamaica, zoals beloofd. Dus vanuit mijn hangmat op de veranda van ons verblijf in Oracabessa typ ik nu dan maar eens een stukje.  Ik zal proberen kort een beetje de gebeurtenissen proberen te delen van de afgelopen 1,5 week hier.

Bij vertrek uit Nederland de 17e sneeuwde het en was het schandalig koud, met meteen een uur vertraging als gevolg vanwege een compleet  ‘defreezing’ proces voor het vliegtuig (tja, vliegen is net zo vertragingsgevoelig als reizen met de NS). Verder ging de vlucht prima en een slordige 14 uur later stond ik op het vliegveld van Kingston bij een heerlijke temperatuur van rond de 25 graden om 21u lokale tijd. Aldaar werd ik opgepikt om met de auto in 1,5 uur naar Elisa in Mandeville gebracht te worden. De eerste kennismaking met het verkeer in Jamaica… een compleet gekkenhuis!

Iedereen rijdt waar er maar ruimte op de weg is, ongeveer 2x de maximum snelheid. Je haalt in op elke plek die maar mogelijk is, dus links en rechts, terwijl je op de kleinere wegen ook nog eens flink moet slalommen om de vele gaten in de weg te ontwijken. Daarbij komt dat de claxon en het grootlicht de meest gebruikte onderdelen zijn van de meestal compleet afgerachte, zwaar getunede, oude Japanse auto’s die men hier rijdt.
Taxichauffeurs zijn een geval apart in het Jamaicaanse verkeer. Ze hebben meer skills dan een formule 1 coureurs als het gaat om inhalen en rijden beter rally over de slechte Jamaicaanse wegen, maar weten dit ook nog eens te doen als ze met hun knieën sturen terwijl ze rustig een joint draaien en genieten van de keihard opstaande dancehall of reggae muziek. Serieus geniaal!

De ‘cultureshock’ viel me mee, je moet natuurlijk even wennen, maar ik kan persoonlijk erg genieten van de Jamaicaanse cultuur. Iedereen is relaxed en neemt z’n tijd (hoe verassend). Een groot deel van het sociale leven speelt zich af op de straat, veel drukker en hectische dan we in Europa gewend zijn, maar daarbij komt ook dat iedereen vriendelijk is naar elkaar en rustig de tijd neemt voor een praatje. Je kunt altijd overal bij iedereen aanschuiven en wildvreemden zullen je aanspreken met de vraag wie je bent, waar je vandaan komt en wat je in Jamaica brengt.

De hereniging met Elisa was heftig en echt super, na elkaar 2 maanden te hebben gemist. Zo blij mijn meisje weer te kunnen zien en in mijn armen te kunnen sluiten. In de 2 dagen daarna heeft Elisa me Mandeville laten zien, de plek waar ze als vrijwilliger gewerkt heeft , de plekken waar ze met andere vrijwilligers van Projects Abroad uithing en natuurlijk kennis laten maken met de vrijwilligers en Jamaicaanse vrienden aldaar. Erg interessant en leuk om allemaal mee te krijgen. Daar Mandeville in het binnenland van Jamaica ligt, zijn de vrijwilligers ongeveer de enige blanke personen in de stad en val je dus redelijk op. De opmerkingen als ‘skinny white guy’ en grappen dat ik wegviel achter een vel papier waren dus ook onvermijdelijk…

Na de dagen in Mandeville zijn we naar Treasure Beach gegaan, aan de zuidkust, ongeveer 2,5 uur rijden vanaf Mandeville. Openbaar vervoer is er nauwelijks in Jamaica, maar er zijn des te meer taxi’s die prima betaalbaar zijn (voor een rit van 15 km betaal je ongeveer 1 euro pp). We hebben samen met een aantal andere vrijwilligers een taxi gedeeld, dus dan reis je met 4 man achterin en 1 man en een lading bagage voorin.

In Treasure Beach verbleven we in een cottage zonder elektriciteit, dus lekker romantisch alles bij kaarslicht doen. Daarnaast lag het op 20 minuten lopen vanaf Treasure Beach, dus ook heerlijk rustig (enige nadeel, zodra je wat wilde doen of kopen, moest je een teringeind lopen, aangezien er over het pad geen taxi’s konden rijden…)
Hier hebben we lekker gerelaxed en tijd met z’n 2tjes door kunnen brengen, lekker eten, drinken en van elkaar genieten. Helaas was het niet echt superweer, maar dat mocht de pret niet drukken. Een aardige rasta kwam langs voor een praatje en na een gesprek van 2u stond hij erop dat we een joint van hem moesten hebben, dus om 10u ’s ochtends zat ik daar met een enorme toeter(puur, zonder tabak en 3x het formaat in Nederland), stoned en een mooie ervaring rijker.
We hebben ook een trip naar Black River gemaakt. Dit is een zoetwaterrivier die in de zee uitmond, met krokodillen en prachtige mangrove. We hebben de trip er naartoe per boot over de zee gemaakt, waarbij we het geluk hadden dolfijnen tegen te komen. De 5 dolfijnen vonden het ook nog eens dolfijn om een stukje met onze boot mee te zwemmen, echt fantastisch! Daarnaast maakten we op de terugweg een stop in de ‘Pelican Bar’, een hutje midden op zee waar Elisa heerlijk een verse vis kon eten. De vis was zo vers dat we op de heenweg de bestelling voor de nog te vangen vis door moesten geven.

Na de paar dagen in Treasure Beach zijn we weer naar Mandeville gereisd, om vanaf daar met de andere vrijwilligers naar Negril te gaan om daar met z’n allen kerst te gaan vieren. Negril ligt helemaal in het westen van Jamaica. Het is er echt fantastisch mooi, met een strand van 10 km lang. Enige nadeel is dat het er wel wat toeristisch (en duurder) is. In plaats van opkijken van blanken, komen ze nu maar al te graag naar je toe om te bedelen (vooral bier en sigaretten) of goedbedoelde zooi te verkopen.

Kerst vieren bij tropische temperaturen aan het strand is toch iets raars, waar ik niet echt aan kan wennen. Het ‘echte kerstgevoel’ heb ik dan ook niet gehad, maar toch was het zeer gezellig met de gehele groep. Na het drankspelletje ‘mexen’ internationaal geïntroduceerd te hebben, waarbij ook een lokale Jamaicaan meedeed vond hij ons zo aardig dat hij aanbood de volgende dag voor ons allemaal echt Jamaicaans te koken. Onze laatste avond in Negril zaten we daar dan, op een plekje ergens achteraf, waar we op een grasveldje konden gaan zitten voor het eten. Maar het eten dat hij voor ons gemaakt had, was echt verrukkelijk!

Inmiddels zijn we doorgereisd naar Ocho Rios (in het noorden van Jamaica), waar we een 4 dagen zitten, waarna we doorreizen naar Port Antonio, helemaal in het noordoosten van Jamaica, wat het mooiste deel van Jamaica schijnt te zijn. Hier krijgen we (waarschijnlijk) wederom gezelschap van de andere vrijwilligers om daar gezamenlijk oud & nieuw te vieren.

Ik hoop begin januari vanuit Florida een update te kunnen geven van het laatste deel van ons verblijf in Jamaica en ondertussen nog meer foto’s te kunnen uploaden.

Alle foto’s kunnen in ieder geval gevonden worden op mijn Flickr account: http://www.flickr.com/photos/elskamp/